24.01.2011

Afazja - Terapia Intonacją Melodyczną

Przeglądając artykuły prasowe na temat afazji z kilku ostatnich lat natrafiłam na zdanie, które przykuło moją uwagę:

"Niewielu ludzi powyżej 10 roku życia zalicza 'Happy Birthday' do swoich ulubionych piosenek. Ale Harvey Alter (62 l.) ma szczególny sentyment do tej piosenki. To ona mu pomogła nauczyć się mówić".


© am-y / stock.xchng
Bohater artykułu z New York Timesa z 22 kwietnia 2008 roku, Harvey Alter przeszedł udar niedokrwienny, spowodowany zablokowaniem przepływu krwi przez lewą półkulę mózgu. Doznał paraliżu prawej strony ciała, prawy kącik ust opadł i wykrzywił twarz i pojawiła się afazja. Początkowo pan Alter nie był w stanie nic powiedzieć. Po kilku dniach zaczął używać krótkich słów, zwłaszcza słowa "nie", które umożliwiało mu wyrażanie frustracji. Po dwóch latach terapii porozumiewał się za pomocą krótkich słów i tablicy z wyrazami, umiał powiedzieć proste ciągi wyrazowe, np. dni tygodnia lub liczby. Słowa brzmiały jak wypowiadane przez robota, a swobodna komunikacja nadal pozostawała w sferze marzeń.

Pewnego dnia terapeutka poprosiła go, by zaśpiewał. Wyobrażam sobie, jak absurdalna musiała wydawać się ta prośba - poprosić mężczyznę, żeby coś zaśpiewał? Solo? Terapeutka zaczęła śpiewać sama, pan Harvey dołączył po chwili i ze zdumieniem stwierdził, że nawet nieźle mu to wyszło.

Terapia Intonacją Melodyczną (Terapia Melodyczna, Melodic Intonation Therapy, MIT) polega na aktywowaniu zdrowej, prawej półkuli mózgu poprzez wystukiwanie rytrmów, nucenie i śpiewanie. Najpierw ćwiczy się zdania śpiewane w rytm popularnych melodii, a następnie pracuje nad usunięciem melodii, aby uzyskać normalną intonację. Mimo że opisano ją po raz pierwszy w 1975 roku, nadal jest słabo znana, rzadko używana w rehabilitacji mowy i nie doczekała się zbyt wielu publikacji naukowych.

W przypadku pana Altera Terapia Intonacją Melodyczną była tylko jedną z wielu metod stosowanych podczas rehabilitacji mowy, być może nie najważniejszą i nie najskuteczniejszą. Ale to dzięki tej metodzie pojawiła się myśl: O rety, mogę mówić! Po kilku latach terapii Harvey Alter porozumiewa się o wiele swobodniej. Mówi powoli, z lekkim zaśpiewem. Prowadzi grupy wsparcia dla osób z afazją, udziela wywiadów, chętnie śpiewa.

Oto link do artykułu w oryginale: http://www.nytimes.com/2008/04/22/health/22stro.html?_r=1

Zobacz także: